آلودگی صوتی یکی از آن مشکلات شهری است که بهظاهر دیده نمیشود، اما اثرش را عمیق و مداوم میگذارد. در ساری، از بوقهای بیوقفه خودروها گرفته تا صدای موتورسیکلتها، بلندگوهای مغازهها و کارگاههای پراکنده در محلهها، صدا به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده است. آنقدر عادی شده که گاهی فراموش میکنیم آرامش، حق شهروندی است.
بخش مهمی از آلودگی صوتی در ساری به ترافیک برمیگردد. خیابانهایی که برای این حجم خودرو طراحی نشدهاند، رانندگانی که بوق را ابزار ارتباط میدانند و نبود فرهنگ رانندگی آرام، همه دستبهدست هم میدهند تا شهر پرسروصدا بماند. در کنار آن، فعالیتهای تجاری بدون ملاحظه محیط اطراف، آرامش محلهها را بر هم میزند.
اما مسئله فقط زیرساخت نیست؛ رفتار ما هم نقش دارد. وقتی نیمهشب با صدای بلند موسیقی پخش میکنیم، وقتی موتورسیکلت بدون اگزوز استاندارد استفاده میشود، یا وقتی به صداهای مزاحم بیتفاوت میمانیم، در واقع به تداوم این وضعیت کمک کردهایم. آلودگی صوتی، نتیجه جمعیِ بیتوجهیهای کوچک است.
کمکردن آلودگی صوتی در ساری ممکن است، اگر همزمان از چند مسیر جلو برویم: اجرای جدی قوانین، طراحی شهری آرامتر، آموزش شهروندی و تغییر عادتها. شهری که صدایش کنترل شود، خواب بهتری دارد، اعصاب آرامتری دارد و زندگی در آن انسانیتر است. ساری میتواند آرامتر باشد، اگر بخواهیم.
آلودگی صوتی یکی از آن مشکلات شهری است که بهظاهر دیده نمیشود، اما اثرش را عمیق و مداوم میگذارد. در ساری، از بوقهای بیوقفه خودروها گرفته تا صدای موتورسیکلتها، بلندگوهای مغازهها و کارگاههای پراکنده در محلهها، صدا به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده است. آنقدر عادی شده که گاهی فراموش میکنیم آرامش، حق شهروندی است.
بخش مهمی از آلودگی صوتی در ساری به ترافیک برمیگردد. خیابانهایی که برای این حجم خودرو طراحی نشدهاند، رانندگانی که بوق را ابزار ارتباط میدانند و نبود فرهنگ رانندگی آرام، همه دستبهدست هم میدهند تا شهر پرسروصدا بماند. در کنار آن، فعالیتهای تجاری بدون ملاحظه محیط اطراف، آرامش محلهها را بر هم میزند.
اما مسئله فقط زیرساخت نیست؛ رفتار ما هم نقش دارد. وقتی نیمهشب با صدای بلند موسیقی پخش میکنیم، وقتی موتورسیکلت بدون اگزوز استاندارد استفاده میشود، یا وقتی به صداهای مزاحم بیتفاوت میمانیم، در واقع به تداوم این وضعیت کمک کردهایم. آلودگی صوتی، نتیجه جمعیِ بیتوجهیهای کوچک است.
کمکردن آلودگی صوتی در ساری ممکن است، اگر همزمان از چند مسیر جلو برویم: اجرای جدی قوانین، طراحی شهری آرامتر، آموزش شهروندی و تغییر عادتها. شهری که صدایش کنترل شود، خواب بهتری دارد، اعصاب آرامتری دارد و زندگی در آن انسانیتر است. ساری میتواند آرامتر باشد، اگر بخواهیم.