چرا ساری شبهای زنده ندارد؟
شب در شهر فقط تاریکی بعد از روز نیست؛ بخشی از زندگی شهری است که میتواند فرصت تعامل، آرامش و حتی رونق اقتصادی باشد. در ساری اما با فرارسیدن شب، بخش بزرگی از شهر خاموش و کمتحرک میشود. خیابانها خلوتتر از انتظارند، فضاهای عمومی جان ندارند و جز چند نقطه محدود، شبگردی معنای مشخصی پیدا نمیکند.
یکی از دلایل اصلی این وضعیت، نبود برنامهریزی برای «زندگی شبانه» است. بسیاری از فضاهای شهری ساری اساساً برای روز طراحی شدهاند؛ پارکها، میدانها و حتی مراکز خرید، بعد از غروب کارکرد خود را از دست میدهند. وقتی نورپردازی، امنیت و خدمات شبانه وجود نداشته باشد، طبیعی است که مردم ترجیح بدهند به خانه برگردند.
عامل دیگر، نگاه محتاطانه و گاه محدودکننده به فعالیتهای شبانه است. نبود کافههای فعال، رویدادهای فرهنگی شبانه یا فضاهای گفتوگو باعث میشود شب به زمانی بیهدف تبدیل شود. در چنین شرایطی، نه خانوادهها احساس راحتی میکنند و نه جوانان گزینهای سالم برای حضور اجتماعی دارند.
نباید نقش اقتصاد شهری را هم نادیده گرفت. شهری که شبهای زنده دارد، فرصت شغلی ایجاد میکند و حس امنیت و پویایی را افزایش میدهد. خاموشی شبانه ساری، نشانه از دست رفتن همین فرصتهاست. زنده شدن شبهای ساری، بیش از هر چیز نیازمند تغییر نگاه است؛ نگاهی که شب را تهدید نبیند، بلکه بخشی طبیعی از زندگی شهری بداند.
