ساری و بحران پلهبرقیهای معیوب!
پلهبرقیها در شهرهای امروزی فقط یک وسیله رفاهی نیستند، بلکه بخشی از زیرساخت دسترسی شهری بهحساب میآیند؛ بهویژه برای سالمندان، افراد دارای معلولیت، کودکان و حتی شهروندانی که خرید روزانه انجام میدهند. در ساری اما پلهبرقیهای شهری، بهخصوص در پلهای عابر پیاده، مدتهاست به یک مسئله مزمن تبدیل شدهاند؛ یا از کار افتادهاند، یا ناپایدار و غیرقابل اعتماد هستند.
این وضعیت فقط یک نقص فنی ساده نیست، بلکه مستقیماً بر کیفیت زندگی شهری اثر میگذارد. وقتی شهروند بداند پلهبرقی کار نمیکند، ترجیح میدهد از عرض خیابان عبور کند، حتی اگر خطرناک باشد. نتیجه، افزایش تصادف، بینظمی و کاهش احساس امنیت است. شهری که ابزارهای دسترسیاش ناقص باشند، عملاً بخشی از جمعیت خود را از استفاده برابر از فضاهای عمومی محروم میکند.
مشکل از کجاست؟ بخشی از ماجرا به نبود نگهداری مستمر و قراردادهای خدماتی ضعیف برمیگردد. پلهبرقی وسیلهای نیست که نصب شود و به حال خود رها گردد. بررسی دورهای، تأمین قطعات، و پاسخگویی سریع در زمان خرابی، جزو الزامات آن است. وقتی این چرخه ناقص باشد، هزینه تعمیر چند برابر و اعتماد عمومی نابود میشود.
بحران پلهبرقیهای معیوب در ساری نشانهای از یک نگاه کوتاهمدت به زیرساخت شهری است. اگر شهر قرار است برای همه قابلاستفاده باشد، جزئیات بهظاهر کوچک، اهمیت بزرگی پیدا میکنند. رسیدگی به همین جزئیات است که ساری را از یک شهر صرفاً عبوری، به شهری انسانمحور نزدیک میکند.
