چطور میتوان ساری را برای کودکان امنتر کرد؟
شهر وقتی واقعاً زنده و سالم است که کودکانش در آن با آرامش بازی کنند، مسیر خانه تا مدرسه را بدون ترس طی کنند و فضاهای عمومی را مال خود بدانند. ساری، با همه ظرفیتهای طبیعی و انسانیاش، هنوز در این آزمون مهم نمره کامل نگرفته است. کافی است به اطراف مدارس نگاه کنیم؛ خیابانهای شلوغ، پیادهروهای ناامن و نبود علائم هشداردهنده، نشان میدهد امنیت کودک در اولویت نبوده است.
امنیت کودکان فقط به معنای جلوگیری از خطرهای بزرگ نیست. همین جزئیات کوچک شهری—سرعت بالای خودروها، نبود خط عابر امن، پارکهایی با تجهیزات فرسوده یا بدون نظارت—میتواند تجربه شهر را برای کودک ناامن کند. در ساری، بسیاری از فضاهای عمومی برای بزرگسالان طراحی شدهاند و نگاه کودکمحور کمتر دیده میشود.
بخش مهمی از راهحل، به طراحی شهری برمیگردد. آرامسازی ترافیک اطراف مدارس، ایجاد مسیرهای پیادهروی امن، نورپردازی مناسب در محلهها و بازطراحی پارکهای محلی با استاندارد کودک، اقدامهایی ساده اما مؤثرند. شهری که برای کودک امن باشد، برای همه امنتر خواهد بود.
اما نقش خانوادهها و جامعه هم حیاتی است. آموزش رفتار شهروندی، احترام به حق عابر، و حساسیت نسبت به امنیت کودکان دیگران، فرهنگ عمومی میسازد. اگر ساری بخواهد آیندهای سالم داشته باشد، باید از امروز کودکان را جدی بگیرد. شهری که با قدِ کودک طراحی شود، فردای انسانیتری خواهد داشت.
