زیرساختهای ورزشی ساری؛ کافی یا ناکافی؟
ساری همیشه شهری پرانرژی بوده؛ از نوجوانهایی که در کوچه فوتبال بازی میکنند تا بزرگسالانی که صبح زود در پارک ملل میدوند. اما وقتی کمی دقیقتر نگاه میکنم، میبینم این انرژی بزرگ همیشه جایی برای تخلیه ندارد. سالنهای ورزشی قدیمی، زمینهایی که فرسوده شدهاند و محلههایی که حتی یک فضای ورزشی کوچک ندارند، باعث میشود بپرسم: زیرساختهای ورزشی ساری واقعاً پاسخگوی نیاز امروز مردم هست؟
بخش زیادی از جمعیت ساری جوان است و این یعنی نیاز به امکانات ورزشی بسیار بالاتر از حد معمول است. اما بسیاری از سالنها و باشگاهها یا ظرفیت محدود دارند یا کیفیت مناسبی ندارند. حتی در بعضی مناطق شهر، فضای ورزشی محلی تقریباً وجود ندارد و نوجوانها مجبورند در خیابان یا پارکهای نامناسب دنبال فعالیت بدنی باشند. این کمبود فقط یک مشکل ورزشی نیست؛ مسئلهای است که روی سلامت، نشاط و حتی رفتار اجتماعی اثر میگذارد.
نکته مهم دیگر هزینههاست. بسیاری از خانوادهها میگویند ثبتنام در باشگاههای خصوصی برایشان سخت شده و جایگزینهای دولتی یا ارزانقیمت هم محدود است. وقتی ورزش به کالایی گران تبدیل میشود، طبیعی است که بخشی از مردم از آن دور بمانند و این برای شهری مثل ساری، که با مشکل کمتحرکی هم روبهروست، خطرناک است.
ساری برای ساختن آیندهای سالمتر نیاز دارد که ورزش را جدیتر بگیرد؛ از ایجاد سالنهای جدید در محلهها گرفته تا نوسازی زمینها، حمایت از ورزش بانوان، برنامههای شهری برای نشاط بدنی و حتی رویدادهای کوچک محلی. ورزش یک هزینه نیست؛ سرمایهای است که به سلامت، شادی و هویت شهری برمیگردد. ساری لیاقت زیرساختهایی را دارد که انرژی مردمش را شکوفا کند.
