پیادهرو، نماد احترام به شهروند است. جایی برای قدمزدن، تماشای شهر، و تجربهی آرامش در میان شلوغی زندگی شهری. اما در ساری، بسیاری از پیادهروها دیگر آن حس امن و دلپذیر را ندارند. گاهی باید از میان موتورهایی که بیپروا عبور میکنند راه باز کنی، یا از کنار ماشینهایی که روی جدول پارک شدهاند بگذری. پرسش ساده اما مهم این است: پیادهروهای ساری واقعاً برای چه کسی ساخته شدهاند؟
سالهاست که پیادهروها در ساری به حال خود رها شدهاند. نبود نظارت مؤثر، کمتوجهی به حقوق عابر و بیاحترامی به فضاهای عمومی باعث شده فرهنگ استفاده از پیادهرو کمرنگ شود. این بینظمی فقط یک مشکل فیزیکی نیست، بلکه نشانهای از ضعف در رفتار شهری است. شهری که در آن عابر پیاده احساس امنیت نکند، از زیبایی و نظم دور میشود.
اما میتوان مسیر را تغییر داد. بازسازی پیادهروها، نصب موانع فیزیکی برای جلوگیری از ورود موتورسیکلتها، و مهمتر از همه، آموزش و ترویج احترام به حقوق عابر، میتواند چهرهی ساری را تغییر دهد. شهر، از همان قدمهایی ساخته میشود که با آرامش در خیابانهایش برمیداریم.
شما پیادهروهای ساری را چگونه میبینید؟ دیدگاه خود را برای «بهساری» بنویسید تا با هم گفتوگو کنیم.