آرامش شهری در ساری؛ چرا اینهمه سروصدا؟
ساری شهری است که میتواند با جنگل، رودخانه، آبوهوا و طبیعتش آرامترین احساسها را به مردم بدهد؛ اما کافی است از خانه بیرون برویم تا با موجی از صداها روبهرو شویم. بوقهای بیمورد، موتورسیکلتهای پرصدا، ساختوسازهای بیوقفه، بلندگوهای مغازهها، صدای زیاد خودروهای فرسوده… گاهی احساس میشود این شهر دارد بلندتر از حد لازم با ما حرف میزند. آرامش، بخشی از حق ما شهروندان است، اما به نظر میرسد برای رسیدن به آن باید راهی طولانی را طی کنیم.
در ساری بخش زیادی از سروصدا به رفتار روزمره ما مردم برمیگردد. خیلی وقتها عجله داریم و بوق میزنیم، یا با موتور بدون صداخفهکن حرکت میکنیم. برخی کسبه هم برای جذب مشتری، صدای بلندگو را تا حد ممکن زیاد میکنند. از طرفی ساختوسازها در بسیاری از نقاط شهر بدون مدیریت دقیق و در ساعات شلوغ انجام میشود و این یعنی سهم بیشتری از آلودگی صوتی برای همه.
مدیریت شهری نیز میتواند نقش مهمی در کنترل صدا داشته باشد؛ از نظارت بر موتورسیکلتهای پرصدا و ایجاد قوانین مشخص درباره ساعتهای ساختوساز گرفته تا ساماندهی تبلیغات صوتی در خیابانها. شهرهایی که امروز آرامتر هستند، با همین اقدامات ساده به این نقطه رسیدهاند.
اگر ساری بخواهد شهری قابلزندگیتر باشد، باید آرامش را به بخشی جدی از برنامهریزی شهری تبدیل کند. ما مردم هم میتوانیم با رعایت چند رفتار کوچک، سهم خودمان را ادا کنیم؛ شهری آرام، شهری است که مردمش به یکدیگر احترام بیشتری میگذارند.
شما فکر میکنید چه راههایی برای کاهش سروصدای ساری مؤثر است؟ دیدگاه خود را برای «بهساری» بنویسید تا با هم گفتوگو کنیم.
