آیا ساری شهر مهربانی است؟

گاهی از خودمان می‌پرسیم: آیا ساری هنوز شهر مهربانی است؟ شهری که مردمش با هم سلام می‌کردند، به هم کمک می‌کردند و در سختی‌ها کنار هم می‌ایستادند؟ یا اینکه روزمرگی و شتاب زندگی، این مهربانی را کم‌رنگ کرده است؟

ساری شهری است با ریشه‌های عمیق انسانی و فرهنگی. در گذشته، محله‌ها خانواده‌وار بودند و همه یکدیگر را می‌شناختند. اما امروز، با رشد جمعیت و تغییر سبک زندگی، آن صمیمیت قدیمی کمتر به چشم می‌خورد. رانندگی‌های عصبی، بی‌حوصلگی در برخوردها و بی‌تفاوتی نسبت به مشکلات دیگران، نشانه‌هایی هستند که باید نگرانشان بود.

البته هنوز هم مهربانی در ساری زنده است؛ در لبخند فروشنده‌ی محلی، در رفتار همسایه‌ای که جلوی در خانه‌اش را جارو می‌زند، در کسانی که داوطلبانه به نیازمندان کمک می‌کنند. اما اگر می‌خواهیم این روحیه در شهرمان بماند، باید آگاهانه آن را زنده نگه داریم. مهربانی، مثل درختی است که اگر مراقبت نشود، خشک می‌شود.

ساری می‌تواند دوباره شهر مهربانی باشد، اگر هرکدام از ما با رفتار کوچک خود، گرمای انسانی را به کوچه و خیابان برگردانیم.

شما ساری را چگونه می‌بینید؟ آیا هنوز شهر مهربانی است؟ دیدگاه خود را برای «بهساری» بنویسید تا با هم گفت‌وگو کنیم.