چرا فضاهای سبز محلهای در ساری کافی نیست؟
وقتی در محلههای مختلف ساری قدم میزنیم، خیلی زود متوجه میشویم که تعداد و کیفیت فضاهای سبز با نیاز واقعی مردم همخوانی ندارد. بعضی محلهها فقط یک بوستان کوچک دارند که آنقدر شلوغ است که بیشتر شبیه چهارراه میشود تا فضایی برای آرامش. بعضی دیگر اصلاً فضای سبز محلهای استاندارد ندارند و مردم برای یک پیادهروی ساده باید چند خیابان جلوتر بروند. این کمبود، فقط یک نارضایتی ساده نیست؛ یک مسئله جدی برای کیفیت زندگی شهری است.
شهرهایی مثل رشت، اصفهان یا حتی گرگان سالهاست به این نتیجه رسیدهاند که فضای سبز محلهای باید مثل نان روزانه در دسترس باشد؛ یعنی نزدیک، امن، تمیز و قابل استفاده برای بچهها، سالمندان و خانوادهها. در ساری اما رشد سریع شهر، ساختوسازهای بیبرنامه و تغییر کاربریها باعث شده این نیاز مهم شهری نادیده گرفته شود. زمینهای کوچک که میتوانستند پارک شوند، تبدیل به ساختمان شدهاند. محلههای تازهساز، بدون پارک طراحی شدهاند و در نهایت مردم بین آپارتمانها محصور شدهاند بدون فضایی برای نفس کشیدن.
البته فقط مدیریت شهری مسئول این وضعیت نیست. گاهی ما مردم هم با بیتوجهی به نگهداری فضاهای موجود، آسیب میزنیم. زبالههایی که در پارکها رها میکنیم، وسایلی که تخریب میکنیم، و حتی استفاده نادرست از فضای سبز، همه باعث میشود همین پارکهای محدود هم فرسوده شوند. در مقاله «چطور میتوانیم ساری را پاکتر و زیباتر کنیم؟» اشاره کرده بودیم که مشارکت مردم بخش مهمی از زیبایی شهر است؛ اینجا هم همان اصل برقرار است.
اگر ساری بخواهد شهری سالم، شاد و زیستپذیر باشد، افزایش فضاهای سبز محلهای باید در اولویت قرار بگیرد. از بازگشت زمینهای رهاشده به کاربری سبز گرفته تا طراحی پارکهای کوچک اما کاربردی در دل محلهها. این تغییر هم به تصمیمگیری هوشمندانه مدیران نیاز دارد و هم به همراهی مردم. هیچ شهری بدون سبزی و سایه خنک در محلهها، احساس خانهبودن نمیدهد. شاید وقت آن رسیده باشد که جدیتر از همیشه به این موضوع نگاه کنیم.
